Son yıllarda CİMER’e yapılan bazı başvurular, eğitimde yaşanan sorunlardan çok algı problemini gözler önüne seriyor. Veliler tarafından iletilen şikâyetler incelendiğinde, öğretmenlerden beklenenlerin artık pedagojik sınırları aştığı görülüyor.

Bir veli, gece 23.30’da attığı mesajın anında cevaplanmamasını şikâyet konusu yaparken; bir diğeri kırmızı kalemin çocuğun bilinçaltına zarar verdiğini iddia ediyor. Öğretmenin sosyal medya paylaşımı, yediği yemek, kullandığı araba hatta evinde beslediği kedi bile bazı veliler için şikâyet gerekçesi olabiliyor.

Ödev verildiğinde “çocuk bunaldı”, verilmediğinde ise “öğretmen görevini yapmıyor” deniliyor. Yıl sonu gösterisinde çocuğuna ağaç rolü verilen veli, öğretmeni taraflı olmakla suçluyor. Sınıf düzeni için kullanılan düdük “şiddet”, çiçek sulamak ise “angarya” olarak görülüyor.

Beslenme çantasına Nutella koyan veliye sağlıklı beslenme uyarısı yapılması bile “mahremiyet ihlali” sayılabiliyor. Kantinde tost yiyen nöbetçi öğretmen, elma yiyen öğrencinin psikolojisini bozmakla itham ediliyor.

Bu şikâyetler, öğretmenlerin artık sadece ders anlatan değil; 24 saat ulaşılabilir, her davranışı denetlenen, her tercihi sorgulanan bir figüre dönüştürülmek istendiğini gösteriyor.

Eğitim, yalnızca okulda verilen bir hizmet değil; öğretmen, öğrenci ve velinin birlikte sorumluluk aldığı bir süreçtir. Ancak bu örnekler, bazı velilerin sorumluluğu tamamen öğretmenin omuzlarına bırakmak istediğini açıkça ortaya koyuyor.

Belki de artık şu soruyu sormak gerekiyor:
Biz öğretmen mi yetiştiriyoruz, yoksa kusursuz bir robot mu arıyoruz?