Bir sabah Elif, bahçede boynunu bükmüş bir papatya gördü. “Neden böyle solgun bu çiçek?” diye düşündü. Su verdi, toprağını eşeledi. O anda Meryem teyze, pencereyi araladı ve gülümsedi:

“Bazı insanlar da papatyalar gibidir Elif’im… Bir damla ilgiyle tekrar açarlar. Senin kalbin bahar gibi, hem çiçekleri hem insanları canlandırıyor.”

Elif utandı, ama içi sıcacık oldu. O sabah okul yolunda gökyüzü her zamankinden daha mavi, ağaçlar daha yeşildi. Çünkü iyilik, ilkbahar gibi—gizli, nazik ve hayat doluydu.